Tanga Tanzania
Tanga, główny ośrodek przemysłowy aż do upadku rynku sizalu, jest drugim co do wielkości portem morskim Tanzania i czwartym co do wielkości miastem po Dar es Salaam, Mwanza i Arusha. Pomimo swojej wielkości jest to przyjemne miejsce z senną, półkolonialną atmosferą; szerokie ulice wypełnione rowerzystami i motocyklami, intrygująca architektura i wyblakły urok. Stanowi wygodny przystanek w drodze do lub z Mombasy i jest odskocznią do plaż w okolicy Pangani.
Centrum miasta położone jest wzdłuż nabrzeża i można je łatwo pokonać pieszo. Około 1,5 km na południe stąd, na południe od torów kolejowych na odcinku Ngamiani, znajduje się dworzec autobusowy. Około 2 km na wschód od miasta, do którego można dojechać Hospital Rd (biegnącą równolegle do wody), znajduje się cicha, mieszkalna część Ras Kazone, z kilkoma hotelami i restauracjami.
Historia
Chociaż prawdopodobnie w Tanga istniała osada o rozsądnej wielkości co najmniej od czasów Shirazi, miasto po raz pierwszy powstało na początku do połowy XIX wieku jako punkt wyjścia dla karawan handlowych udających się w głąb kraju. Według odkrywcy Richarda Burtona, który odwiedził to miejsce, głównym towarem będącym przedmiotem handlu była kość słoniowa, a pod koniec lat pięćdziesiątych XIX wieku obrót wynosił około 70 000 funtów rocznie. Prawdziwy rozkwit nastąpił jednak wraz z przybyciem Niemców pod koniec XIX wieku. Zbudowali miasto i port w ramach budowy linii kolejowej łączącej Moshi i region Kilimanjaro z morzem. Niemcy sprowadzili także sizal na te tereny, a Tanzania wkrótce stał się wiodącym na świecie producentem i eksporterem upraw, a sizal stał się centrum lokalnego życia gospodarczego. Podczas I wojny światowej w Tandze doszło do bitwy pod Tangą (upamiętnionej później w powieści Williama Boyda „Wojna na lody”), w której słabo przygotowane wojska brytyjskie zostały dotkliwie rozbite przez Niemców.Gdy w latach 70. światowy rynek sizalu zaczął się załamywać, gospodarka Tangi pogrążyła się w spirali kryzysu. Dziś znaczna część infrastruktury miasta została opuszczona, a gospodarka jest jedynie cieniem dawnej świetności, choć rozległe plantacje nadal rozciągają się na zachód, wzdłuż równin graniczących z górami Usambara.
Zabytki i atrakcje
Najciekawszymi miejscami na spacery są okolice parku Jamhuri z widokiem na port. Znajdziesz tu starą niemiecką wieżę zegarową oraz park i cmentarz otaczający pomnik Askari na końcu Market St.Muzeum Urithi Tangi
Stara boma Tangi została odrestaurowana i obecnie mieści to małe, ale wartościowe muzeum z historycznymi zdjęciami i artefaktami z okolicy.Wyspa Totena
Bezpośrednio na morzu od Tangi znajduje się ta mała wyspa otoczona namorzynami („Wyspa Umarłych”) z zarośniętymi ruinami meczetu datowanymi co najmniej na XVII wiek oraz kilkoma nagrobkami z XVIII i XIX wieku. Znaleziono również fragmenty ceramiki z XV wieku, co wskazuje, że wyspa mogła zostać zasiedlona w czasach Shirazi. Pozornie długa historia wyspy Toten zakończyła się pod koniec XIX wieku, kiedy jej mieszkańcy przenieśli się na kontynent. Chociaż ruiny są mniej dostępne i mniej klimatyczne niż te w pobliskim Tongoni, wyspę warto zobaczyć, jeśli masz dodatkowy czas za około 65 USD za osobę, w tym transfer łodzią motorową i wycieczkę z przewodnikiem.Klub Jachtowy Tanga
To miejsce ma małą, czystą plażę, prysznice i restaurację-bar z widokiem na wodę. To przyjemne miejsce na relaks, a szczególnie w weekendowe popołudnia jest dobrym miejscem na spotkania z obcokrajowcami i dowiedzenie się, co dzieje się w mieście.Źródła siarki Galanos
Jeśli schylanie się i pełzanie po jaskiniach sprawia, że czujesz sztywność w stawach, rozważ zakończenie dnia wizytą w pobliskich zielonych, cuchnących i raczej rozczarowujących źródłach siarki. (Są częścią większości wycieczek do jaskini Amboni.) Źródła wzięły swoją nazwę od greckiego plantatora sizalu, który jako pierwszy dostrzegł ich potencjał relaksacyjny po trudach długiego dnia na polach. Teraz, choć nadal w użyciu, są one dość nieatrakcyjne pomimo ich rzekomo terapeutycznych właściwości. Źródło znajduje się wzdłuż drogi Tanga – Mombasa, około 2 km na północ od zjazdu do jaskiń, tuż za rzeką Sigi. Stąd to około 2 km. Dalla-dallas z Tangi prowadzą aż do wioski Amboni, skąd trzeba dalej iść pieszo.Jaskinie Amboni
Te wapienne jaskinie, od dawna będące przedmiotem lokalnych legend, są jednym z najobszerniejszych systemów podziemnych w wschodnioafrykańskie i intrygującą wycieczką dla każdego, kto interesuje się eksploracją jaskini. Tradycyjnie wierzono, że są one domem dla tysięcy nietoperzy i są domem dla różnych duchów. Nadal są miejscem kultu i rytuałów.Pierwotnie sądzono, że jaskinie rozciągają się na 200 km lub więcej i podobno były używane przez Kenyan Mau Mau w latach pięćdziesiątych XX wieku jako kryjówka przed Brytyjczykami. Chociaż badanie przeprowadzone w 1994 roku wykazało, że ich zasięg był znacznie mniejszy – przy czym największa ze zbadanych jaskiń miała zaledwie 900 m długości – wciąż utrzymują się pogłoski o ich dotarciu aż do Mombasy. Można odwiedzić niewielką część sieci jaskiń, co jest dość interesujące, gdy miniesz śmieci przy wejściu. Zabierz ze sobą latarkę i załóż zamknięte buty, aby później nie zbierać odchodów nietoperzy ze stóp. Jaskinie znajdują się około 8 km na północny zachód od Tangi, przy drodze Tanga – Mombasa.
Góry Usambara
Dzięki szerokim widokom, chłodnemu klimatowi, krętym ścieżkom i malowniczym wioskom, Usambaras są jedną z północno-wschodnich atrakcji Tanzania. Życie na wsi kręci się wokół cyklu tętniących życiem, kolorowych dni targowych, które zmieniają się z jednej wioski do drugiej i w dużej mierze nie są dotknięte dynamicznie rozwijającą się sceną safari i napływem pojazdów z napędem na 4 koła w pobliskim Arusha. Z łatwością można spędzić co najmniej tydzień na wędrówce od wioski do wioski lub zwiedzaniu podczas jednodniowych spacerów.Pasma Usambaras, będące częścią starożytnego łańcucha Łuku Wschodniego, są podzielone na dwa pasma oddzielone doliną o szerokości 4 km. Najbardziej dostępne są zachodnie Usambaras, wokół Lushoto. Lepsza sieć dróg oznacza, że przyciągają tu wielu turystów.
Wschodnie Usambaras, wokół Amani, są mniej rozwinięte. Obydwa pasma są gęsto zaludnione, średnio ponad 300 osób na km2. Główne plemiona to Sambaa, Kilindi, Zigua i Mbugu.
Chociaż klimat jest komfortowy przez cały rok, ścieżki stają się zbyt błotniste, aby można było wędrować w porze deszczowej. Najlepszy czas na wizytę to okres od czerwca do listopada, po opadach deszczu i najczystszym powietrzu.
Rezerwat Przyrody Amani
Często pomijany rezerwat przyrody Amani położony jest na zachód od Tangi, w sercu wschodniego Usambaras. To spokojny, bujnie porośnięty roślinnością skrawek górskiego lasu, w którym szumią dźwięki płynącej wody, ćwierkające owady i śpiewające ptaki. Jest również wyjątkowo bogaty w unikalne gatunki roślin i ptaków – to bardzo warta objazdu dla osób o skłonnościach ornitologicznych i botanicznych.Wśród unikalnych gatunków ptaków, które można zobaczyć, znajdują się słoneczniki Amani, słoneczniki pręgowane zielone i wilga zielonogłowa.
Historia
Chociaż Amani zostało uznane za rezerwat przyrody dopiero w 1997 r., badania na tym obszarze rozpoczęły się sto lat wcześniej, kiedy Niemcy założyli tu stację badawczą i ogrody botaniczne. Wycięto duże obszary lasów i wprowadzono wiele nowych gatunków. W ciągu kilku lat ogrody stały się największe w Afryki i zajmowały łącznie 304 hektary i zawierały od 600 do 1000 różnych gatunków roślin, w tym wiele gatunków endemicznych. Wkrótce potem rozpoczęła się eksploatacja okolicznego lasu, a ogrody zaczęły podupadać. Uruchomiono tartak i zbudowano połączenie kolejowe łączące Zigi, około 12 km poniżej Amani, z główną linią Tanga – Moshi do transportu drewna na wybrzeże.W czasach brytyjskich badania przeniosły się do Nairobi, a linię kolejową zastąpiono drogą łączącą Amani z Muhezą. Wiele obiektów w Amani zostało przejętych przez pobliskie rządowe centrum badań nad malarią, a ogrody popadły w zaniedbanie. Niedawno, dzięki finansowaniu ze środków tanzańskie, rządów Finlandii i UE, rozpoczęto realizację projektów mających na celu promowanie zrównoważonego wykorzystania zasobów przez społeczności lokalne. Przeszkolono lokalnych przewodników, a dzięki sieci szlaków poprawił się dostęp turystów do wschodniego Usambaras.
Zabytki i atrakcje
W starym domu kierownika stacji w Zigi znajduje się centrum dla zwiedzających, w którym można uzyskać informacje na temat historii tego obszaru, zwierząt i roślin leczniczych.Szlaki piesze
Do poruszania się po okolicy przygotowano sieć krótkich spacerów zacienionymi leśnymi ścieżkami, które można wykonywać samodzielnie lub z przewodnikiem. Większość tras zajmuje od jednej do trzech godzin. Są one szczegółowo opisane w broszurze Przewodnik po szlakach i trasach jazdy w rezerwacie przyrody Amani, którą można nabyć w centrum informacyjnym w Zigi oraz w biurze rezerwatu w Amani.Lushoto
To zielone, góralskie miasto położone jest w żyznej dolinie na wysokości około 1200 m, otoczone sosnami i eukaliptusami zmieszanymi z bananowcami i innymi tropikalnymi liśćmi. Jest to centrum zachodniego Usambaras i stanowi idealną bazę wypadową do wycieczek po okolicznych wzgórzach. Lushoto to także serce ludu Wasambaa (nazwa „Usambara” jest zniekształceniem słów Wasambaa lub Washambala, co oznacza „rozproszony”). Lokalna kultura jest silna.W Muhezie i częściach regionu Tanga położonych bliżej wybrzeża używa się prawie wyłącznie języka suahili. Tutaj jednak sambaa jest językiem wybieranym przez większość mieszkańców.
Historia
W czasach niemieckich Lushoto (wówczas znane jako Wilhelmstal) było ulubionym miejscem wypoczynku administratorów kolonialnych, lokalnym centrum administracyjnym i stacją misyjną.W pewnym momencie planowano nawet stać się stolicą kolonialną. Dziś, dzięki umiarkowanemu klimatowi, jest najbardziej znane z tętniącego życiem rynku – najbardziej ożywionego w niedziele – i wspaniałych możliwości spacerów. Oprócz kilku budynków z epoki kolonialnej – zwłaszcza zbudowanych przez Niemców kościołów, więzienia i różnych starych posiadłości wiejskich – oraz brukowanej drogi z Mombo, Niemcy pozostawili po sobie dziedzictwo domowego chleba i serów, obecnie produkowanych przez kilka misji w okolicy. Częściowo ze względu na dużą gęstość zaludnienia okolicy i wynikające z niej wylesianie, erozja od dawna stanowi poważny problem w tym regionie. Wysiłki mające na celu kontrolę erozji zostały po raz pierwszy podjęte w czasach brytyjskich, a obecnie realizowane są różne projekty.
Zweryfikowano
